izbirakanlar

 The last time I saw you, that I touched you and kissed you furtively, was at the Príncipe Pío train station. We had walked (and drank a lot of beer and even danced with other people in a square) for a good part of the night, and now that another day was beginning, it was your turn to take a train running to a town in the mountains where your daughter was, in the care of a friend, ex of your ex. Chains of care, tangled loves.

I saw you cross the turnstile, so, so beautiful, and make Phone Number List brief gesture of barely turning your head towards me before immersing yourself on the escalator, one more moment of our vibrating body before who knows how long...A while before, at an improvised breakfast at home (just black coffee and cherries, your favorite fruit), I had heard you cry quietly for a little while, contained and at the same time uncontrollable, when suddenly you needed to explain to me the anguish at the end of the previous night before my signs of a cold.



You remembered your mother's illness and death, in dizzying sequence: the day you heard her cough and insisted that she get checked, the day she was diagnosed with Covid-19, the day she was admitted to the hospital and you could no longer see her, just talk to her on the phone. You blamed yourself for not having been able to see her before, when that possibility existed, believing that there would be a day later.

Other examples include the shiny new cross-platform framework based and all use a declarative style to build and manage state. With the addition of , we're moving further into the declarative world of mobile development. Hopefully, with continued investment and development in , it will become a more interesting way to create applications and be adopted by the next generation of developers. I believe the simpler syntax and more straightforward state management will encourage more people to start using and developing. and is a framework developed for building native cross-platform applications using programming languages. It is widely popular among mobile developers and was rated as one of the most popular frameworks in the latest survey.

After teaching and courses, I found many similarities between the two. These similarities include the use of a declarative programming style, easily customizable Phone Number List components, and simple animation implementation. However, these similarities end when it comes to platform usage. For creating native cross-platform applications. Developers can use to build apps, apps, apps, and even desktop apps for , , and . However, it can only be used with apps in the ecosystem. What does it mean for my current skills? Does it mean your existing knowledge doesn't matter? not at all! Currently only supported on devices running or higher.



It won’t be a staple tool in your tool belt just yet. Apple likes to take things step by step, which we saw years ago with its transition from Apple to Apple . Therefore, it will not be eliminated soon.  highly relevant. On the Internet, while launching Apple, it also launched a new version of Apple. I suspect that and will be developed in parallel. Since it has been around for many years, it has been able to correct common problems and build a large number of related libraries. These parts can serve as important building blocks for refinement.

But today, most of these transformations occur at the grassroots level. Someone who had supported "special operation" from the beginning changes their mind once mass layoffs begin in their city, or someone they know is being recruited and forced to sign a contract that allows the military to send them to a hot zone. . Tactic Throughout the two weeks of the war, anti-war protests took place in the streets almost every day. But the repressive police regime had no problems controlling them. By March 11, police had arrested a record number of people participating in protests: 13,913 people.

In the unprecedented circumstances of scaremongering, police Phone Number List and the blackout of most independent media, no one has been able to assemble a critical mass in a street protest that the government cannot suppress. Liberal opposition leaders who have emigrated continue to call for protest rallies to be held every day " in the main square of your city ." It's easy to understand from an emotional point of view: no day should be spent accepting war. However, icy reason tells us that at this moment the most important thing is not an ethical stance but careful work to mobilize those strata that liberal politicians had long ignored.





Only the former "Putin majority" can change the balance of power and end the war. This is where the Russian left currently sees its purpose: to work with those sections of the population. Of all the sociological reports devoted to the perception of the Russian "special operation" in Ukraine, only one allows us to see the connection between social inequality and attitudes towards war.

-10-

Kediler doyduklarını memnuniyet dolu miyavlamalarıyla belli ederken burdaki işimin şimdilik bittiğini anlamıştım. Yukarı çıktığımda abim beni onaylamadığını gösteren bir ifadeyle izlerken "Sokak hayvanları bı kadar ilgiye alışık değildir." dedi.

"İyi. Alışmalarında bir sakınca göremiyorum."

"Yarın sen gittiğinde ölecekler Almira." dedi uyarır ses tonunu bozmadan. Moralimi bozmaya çalıştıysa sonuna kadar başardı.

"Demir yumruk Ayaz hayvansever çıktı." dedim alaya vurmaya çalışarak.

"Yeteneklerimi daha çok canlıları senden korumada kullanıyorum." Yaa sabııır.

"Hhmm. Evet ondan. Aynısı. Bence de. Den den." Abim bu çocukça tavrıma aldırmazken homurdanarak kendimi odama geri attım. Hava ne kadar da sıcaktı böyle? Havadaki nemi soluduğumu hissedebiliyordum, berbat bir şey bu.

Pencereyi açarken güneşin artık tepede olmadığını fark ettim. O tüy yumağı tipliler beni ne kadar oyaladı biliyorum ama -inanmıyorum saat 2 olmuş!

Ee İlyas'ı arasam mı acaba? Akşam demişti gerçi. Amaan 2 olmuş işte, akşam sayılır ya.

Elimi yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladıktan sonra sıcak yüzünden tepemde topuz yaptığım saçlarımı serbest bırakıp bilgisayarı açtım.

Burda bilgisayar olduğuna bile dua etmeliyim değil mi?  İtiraf ediyorum burdaki bilgisayarı da buraya ben getirmiştim zaten.

Telefonumu modem olarak bilgisayara tanıtırken elimle yüzümü yelpazeledim. Zaten Skype çoğu zaman beni sinir ettiği şekilde alttan fırlamıştı hemen. Online olduğunu görünce hemen İlyas'a görüntülü görşüme isteği yollarken kulaklığımı takmayı da ihmal etmedim. Çocuk bir şey der Ayaz gelir bilgisayarı parçalar falan, mazallah.

Ekran yüklendiğinde küçük kardeşi kameranın önüne atlamıştı ama onu görebiliyordum. Arkada saçlarını kurutuyordu. Banyodan yeni çıkmış olmalı ımm şeey...

"Irmak çekil ordan." diye homurdandı. Küçük erkek kardeşini kucaklayıp farklı bir yere taşıdıktan sonra "Sanırım sana aşık oldu." dedi sitem ederek.

"O daha 6 yaşında İlyas." dedim kıkırdamama mani olamazken. "Ve sadece seni sinir etmeye çalışıyor."

Manolya'yla birlikteyken abimi delirtmekiçin yaptığım saçmalıklardan bir ara ona bahsetmeliyim -not: yangın çıkarmışlığım var-

"O küçük şeytan kesinlikle amacına ulaştı o zaman." Gülerek başımı salladım.

"Antalya nasıl? Kızlara falan bakmıyorsun değil mi?"

"Yoo." dedi bilerek suçlu gibi.

"Aptal." dediğimde yine kıkırdıyordum. Ne bir saniye, aptal mı? Athos'un dediği gibi mi?

Off neden onu düşünüyorum ki? 

Dikkatimi ekrana verdim. İlyas şortunun cebini karıştırdı ve iki tane gümüş halhalı ucundan tutup havada döndürmeye başladı. 

"Nehir bunu beğenir mi sence? Soldaki senin sağdaki onun." Gözlerimi iyice kısıp farklı anlamaya çalıştım ama ekrandan o kadar da belli olmuyordu.

"Nehir'e almana gerek yoktu ki, doğumgünü falan yok, okula dönüş partisi verecekmiş. Ayrıca doğumgünü 4 ay önceydi ve biz de ordaydık."

Erkekler işte.

Halhalları masanın üzerine indirdi ve utançla başını eğerek "İkisi de sana kaldı o zaman." dedi. Dişlerimi göstererek sırıttım. "Çok üzücü bir durum."

Bakışlarının çözemediğim bir şekilde sürekli boynumla omzum arası bir yere kayması gözümden kaçmamıştı. Hayır, askımın falan düşmesi gibi garip bir şey de hissetmedim ki hiç.

"Babaannenlerdesin değil mi?"

"Hhmm."

"Eğleniyor musun? Yeni arkadaşlar edinebildin mi?"

"İki haftada mı?" dedim abartıyla. Nehir'le kreşten beri tanışıyoruz. Melis'le tanışmam da babam ve benim için gerçekten utanç dolu bir anı olup 6. sınıfın ikinci döneminde oldu ve İlyas'la da son dört senedir falan. Onlar dışında da gerçekten arkadaşım diyebileceğim pek fazla kişi yok zaten.

Neden biliyor musunuz? Çünkü benim asla "Haydi gidip ve ordaki arkadaşla tanışalım!" diyen bir annem olmadı hiç. 

Dışarıdan bakan biri soğuk nevale olduğumu da söyleyebilir ya da kendimi çok beğenip karşımdakileri küçük gördüğüm için onlarla takılmadığımı da sanabilir.

Bunu bir de Nehir'e sorun bakalım. Saçmalarım ve dünyanın en geveze insanıyımdır. Aklımdan ne geçiyorsa gerçekten anı yaşayarak bunu dışa vururum, genelde kötü etkiler yaratsa da.

"Almira sormayayım sormayayım diyorum ama-" İlyas düşüncelerimi tuhaf bir ifadeyle bölünce "Tabi sor her neyse canım." dedim.

Yüzü daha da garip bir ifadeye büründü. "Pencerenin önünde oturan çocuk kim?"

Kulaklığımı çıkarıp ağır ağır arkama dönerken en azından İlyas boyun fetişisti değil die düşünüyordum. Hayır benim erkek arkadaşım normal zaten. Normal olmayan kişi kalorifer peteğinin üstünde, tam arkamda oturuyor: Athos.

Önce gözlerim yuvalarından fırlayacak kadar büyüdü, onu ne zaman görsem ben de bu etkiyi bırakıyordu zaten. Sonra hava daha sıcak ve daha sıcak gelmeye başlamıştı. Saniseler içerisinde. Ben orda panik atak geçirirlen Athos rahat bir edayla kolunu omzuma attı. "Tüm aile toplandık, bilirsin işte."

"Kuzenin mi Almi, niye hiç bahsetmedin?"

"Odaya girdiğimi sen gördün Almira daha görmemişti. Onu korkutacaktım aslında."

"Ben İlyas. Almira'nın e-"

"Erkekarkadaşısın. Senden bahsetti."

"Tanıştığıma memnun olduum?"

"Ben de, çoook. Değil mi Almira?" dedi sırıtarak bana dönerken. Oha ya ikisindeki muhabbete bak, ben çıkayım aradan çocuklar. Siz takılın...

İlyas, Athos'a adını sorduğunu belli etmek için sonheceyi uzatmıştı ama bu aptal anlamamazlıktan geliyordu. Embesil ya.

"Sonra konuşalım mı sevgilim?" dedi İlyas. Eh Irmak da ağlayarak geri dönünce özel alanlarımız tamamiyle işgal edilmişti zaten.

"Seni seviyorum." dedim ona özel gülümsemelerimden biriyle.

"Ben de Almi." deyip çevrimdışı olduğunda Athos'un omzumdaki elini tuttum ve dirseğini çevirdim. Bir hafta önce yaptığım gibi. Bu sefer daha sert davrandım çünkü o gün beni Şafak'tan kurtarmıştı ve onun kurtarıcı meleğim falan olduğuna inanmak istemiştim her nedense.

Saçmalığın daniskası, diye mırıldandı iç sesim.

"Başka numaran yok mu senin?"

"Bununla kekleniyorsun canım başkasına ihtiyacım yok." Elini serbest bıraktığımda peteğin üstünden kalktı. Hızımı alamayıp konuşmaya başladım.

"Seninle işimiz bitti sanıyordum. Gitmiştin hani! Sapık arkadaşından kurtuldum. Mutlu son. Şimdi lütfen odamdan çık." Parmağımla kapıyı işaret ediyordum.

"Tamam, istiyorsan gideceğim."

"İstiyorsam mı? Seni lanet olası, evimden hemen çık!" Sinirle ona hakaret edince bileğimi tuttu ve beni kendine doğru çekti.

"Sana iyi davrandım diye kendimi bir halt sanıyorsun." Gözleri soğuktu. Kendimi ondan kurtarmaya çalıştım ama bırakmıyordu.

"Canımı acıtıyorsun!" dedim acıyla. Tepki vermeyince şalterlerim yine atmıştı.

"Abim yan odada. Tek bir çığlığımla seni öldürene kadar döver. Ciddiyim. Boksa gidiyor. Adam dövmede bir numaradır. Hatta ona kısaca Demir Yumruk Ayaz deriz ve-"

"Kapa çeneni Almira."

"Adımı nerden biliyorsun?" dedim hırsla. "Canımı yakıyorsun, bırak beni. Bağırırım, hatta-" Bileğimi serbest bırakan eli bu sefer ağzımı kapattı. "Blöf yapıyorsun, ona seslenmeyeceksin."

Yaa elini çek hele blöf mü değil mi görürsün, demeye çalıştım ama ağzımı kapattığı için "Yoo olono cok hoo blöö göösüün." diye bir ses çıkmıştı. Yavaşça elini çekti ama bağırmadım. Çünkü haklıydı. Odamda onunla yakalanma riskini göze alamazdım.

"Neden beni kurtardın? Bana yardım ettin? Bunu yapmış olma sebebini anlayamıyorum tamam mı? Kötüsün, iğrençsin, umursamazsın. Amacın neydi bana söyle sadece! Benden ne istiyorsun?"

Yarım bir ağızla gülünce suratına yumruğumu geçirmek istememe neden olmuştu.

"Sana söyledim, sen takıntılı bir başbelasısın ve ben-"

"Evet ceset saklama iyi değilsin." Görmezden gelip konuşmaya devam etti.

"Ve ben seni korumazsam bu bela mıknatısı halinke kendini öldürtürsün." Bakkal Sami Amca dahil herkes bana bunu söylüyor. Ahh, tüm erkeklerin canı cehenneme!

"Şimdi susup beni dinleyecek misin Almira?"

"Adımı nasıl öğrendin?" Kendini ayakkabılarıyla yine yatağa atarken ellerini başının altında birleştirmişti. 

"Bilmem. Düşün bakalım."

Karşısına otururken "Ne saçmalıyorsun?" dedim. Tamam, unutkan bir insanım ama balık da değilim yani. 

Ona adımı ne bugün ne de beş gün önce söyledim. Bugün İlyas, Almi falan dedi gerçi ama bu bir hafta öncesini açıklamıyor hala.

Başının altında birleştirdiği kollarını çözdü. Beklemediğim bir anda üstüme doğru geldiğince karyola başlığı ve onun arasında sıkışıp kalmıştım. Eliyle çenemi sabitledi ve beni ona bakmaya zorladı. 

"Bana bak Almira, yüzüme bak. Ne görüyorsun?"

"Seni görüyorum." dedim öfkeyle. "Bana adını bile söyleme zahmetine girmeyen bir serseriyi. Belki bir hırsız, ya da katili. Gözleri insanları öldürecekmiş gibi, kötü bakıyor." Derin bir nefes çektim. "Seni görüyorum!" diye bağırdım.

Kend kendine gülümsedi. "Biliyorum.."

Çenemi sabitleyen eli gevşedi ve yataktan indi. Benden uzaklaşmıştı ve kapıya doğru dömüştü. Birkaç saniye sonra arkasını döndüğünde az önceki ruh halinden eser kalmayan bir sesle konuştu.

"Gerçekten her şey bitti mi sanıyordun? Kimse sana hayatta mutlu son olmadığını söylemedi mi?"

-8-

Düşünür gibi yaptı.

"Üç silahşörler, sanırım." deyince duraksadım. "Okula gidiyor musun? Kaçıncı sınıftasın?"

"Bilmem, gidiyor gibi mi görünüyorum?"

"Kaç yaşındasın?"

"Senden büyüğüm."

"Adın ne?"

"Önemli mi?"

"Sorularıma soruyla cevap vermeyi bırak!" dediğimde ilgiyle "Bu seni kızdırdı mı?" dedi.

"Evet." dedim sakince ama sonra ilgili gibi davranıp yine soru sorarak benimle dalga geçtiğini fark ettim.

"Şunu yapmayı bırakacak mısın?" Cebimden telefonumu çıkardım ve komidinin üstündeki dolaşmış kulaklığıma elimi attım. 

"Bu kıyafetle mi uyuyacaksın?"

"Uyuyacağımı kim söyledi?"

"Uyumayacak mısın- hey tamam soru sormadım bak öyle yapma." Elimdeki yastığı yerine bıraktım.

"İyi. Arkanı dön." Gerçekten biraz uzanacaktım ve üstümü değiştirmeliydim. Onu odadan çıkartamazdım çünkü içerdekiler görebilirdi ve onu odada bir daha yalnız bırakamazdım çünkü Ayaz bile ikincisinde onu fark etmeyecek kadar mal değildi.

Sırıttı ve hareketsiz durmaya devam etti. 

"Sana dedim ki-"  Ağır ağır arkasını dönerken valizimden en kapalı pijamalarımı çıkardım: Pembe ayıcıklı bir şort ve gri penye tişört. Kıyafetleri elime alıp üstümdekileri çıkarmaya başladım. Bana bakmaya çalışmıyordu neyseki. Hatta arkasını dönmeye yeltenmemişti bile. İç çamaşırlarımla kaldığımda garip hissediyordum. 

Şu an sırtını görebildiğim çocukla kapısı kilitli bir odada yalnızdım, yarıçıplaktım ha bir de giyinirken bildiğin onun arkasını kesiyordum.

"Tamam, bitti." dediğimde hala dönmemişti. Bir saniye sonra camda gözlerimiz kesişti. Dışarı bakıyor gibi yapıp yansımamı izlemişti! Yastığımı aldım ve cidden canını acıtmaya çalışarak kafasına geçirdim. Çok bir şey görmemişti üstümde tabiki iç çamaşırlarım falan vardı ama sorun bunu yapmış olmasıydı.

Bir süre sonra nefes nefese kaldığımda boğazında bir iz bıraktığıma emindim çünkü yatakta üstüne çıkmıştım ve elimdeki yastıkla onu boğmaya çalışıyordum.

Uzun ince parmakları zarif görünse de elleri en az Ayaz'ınkiler kadar güçlüydü.

"Utanacağın bir şey yok, vücudun güzel." dediğinde yastığı bir kenara bırakıp onu direk ellerimle boğmaya çalıştım.

Bir de utanmana gerek yok diyor ya, piç! 

Ellerini benimkilerin üzerine yerleştirip boynundan uzaklaştırırken göğsüm sinirden hala hızla kalkıp iniyordu. Boğazını kızartmıştım ama umrunda değil gibi görünüyordu. Yavaşça ellerini belime yerleştirmeye çalıştı.

Karnının üstünde oturuyordum ve beni öyle bir tutuyordu ki arada kıyafetler falan olmasa işi götürüyoruz diyeceğim.

Yüzünde çarpık bir gülüş oluştu. "Hemen üstümden kalkmazsan yapacağım şeyler için üzülmem."

Az önce donup kalan ben şimdi de utançtan kıpkırmızıya dönerken üstünden kalkmayı akıl edebildim.

"Yataktan in." 

Dediğimi yaparken ben geri yattım ve o ne yapacağımı merak ederek beni izlemeye başladı.

"Git pencereden arkadaşını falan izle. Olmadı yerde yat. Hadi iyi geceler." Kulaklığımı takıp ona arkamı döndüm. Öfkemi atacak birkaç şarkıya ihtiyacım vardı.

I wanna sex you up. 

Asla olmaz.

Slave 4 U.

Oha şaka mı bu?

Stir Me Up.

Yetti artık.

Telefonumun şarkı karıştırıcısına ve telefonumda bunları bulundurduğum için kendime saydırırken Sanatçılar > Avenged Sevenfold > Hail to the King'i açtım. Nihayet düzgün bir şeyler.

Şimdi evimde olsam kalkar en saçma salak şarkıda bile headbang yapmaya çalışırdım ama burda babaannem bu ses ne deyip odaya girdiğinde uzaylı gördüğünü sandığı için bir daha yapamam. Ayrıca pencerenin yanında oturan kıçın sahibi burdayken asla. 

Gözucuyla ona bakarken benliğimi bir acıma duygusu kapladı. Zaten sokaklarda filan yatıyor olmalıydı, bir gece yatakta uyumak için içi gidiyordu belki.

Ahh lanet olası vicdan! Seni ameliyatla falan aldıramıyor muyuz?

Ayağa kalktım ve onu maalesef geri giydiği tişörtünden sürükledim.

"Geç." Başımla yatağı işaret etmiştim. Yastığın birini alarak ona ters bir şekilde yatağa uzandım, neyseki iki kişilik kocaman ve geniş bir yataktı. Sıkışmayacağız yani.

Öncelikle oha! Ayakları o kadar kötü kokuyor ki şu an ona kese atmak, kafasını içinde plastik ördek yüzen bir küvete sokmak, banyo falan yaptırmak istiyorum ve bunu düşünürken yüzüm kızarmıyor. Düşünün artık ne kadar kirli. Ahh zavallı burnum!

Saçlarını dört defa şampuanlardım, kendi köpüğümle temizlerdim ve- ve yuh ben ne diyorum böyle? Koku beni fena çarpmış olmalı.

Başımı çevirmeme rağmen hala bayılacak gibi hissediyorum. Otuduğum yerde doğruldum, beni görünce o da aynı şekilde kalktı.

"Ayakların berbat kokuyor."

"Ah," dedi şaşkınlıkla. "Üzgünüm."

"Sorun değil." dedim ve bugün çok hırpaladığımı düşündüğüm yastığımı alarak geri yanına uzandım. Müziğin sesi kısmalıydım belki ama kısamazdım çünkü rock kısık sesle dinlenmez bebeğim!

Somewhere I Belong (Ait Olduğum Bir Yer) çalarken üstünde R yazan kulaklığı ona uzattım. "Linkin Park." dedim yabancı müzik dinliyor mu hatta müzik dinliyor mu diye düşünerek. "Sağlam gruptur." diye ekledim.

"Son albümleri berbattı." diye beni şaşırttığında ikimiz de aynı anda "Burn it down dışında ama." demiştik. Sessizce kıkırdarken yüzümü ona doğru çevirdim. Gözleri yakından o kadar güzeldi ki..

Ve kirli olsun ya da olmasın yüzüne düşen saçlarını geriye ittirmek istiyordum. Parmaklarımı yüzüne doğru yaklaştırdığımda kendini geri çekti. Ortamı değiştirmek için sanırım, "Aitlik hissettiğin biri ya da bir şey var mı?" dediğince "Ailem." dedim hiç düşünmeden. "Ve bu şehir."

İnanın ya da inanmayın 4. sınıfta şehrin diğer ucuna taşındığımızda aylarca burayı sevmemekte direnmiştim ama aradan 7 yıl geçti ce buraya ait olduğumu kabul etmek zor değil artık.

"Senin?" diye sorduğumda hafifçe omuz silkti ama fark etmiştim. "Sanırım yok."

Karıştırıcım sonraki hafta ona lanet edeceğim şekilde sözleri ironik olan o şarkıyı çalmaya başladı."

"Ben kötü bir kızım ve

Kalbim taştan yapıldı

Bu yüzden sus bebeğim

İnancımı çoktan kaybettim

Ben kötü biriyim

Sevgine değer değilim."

Gözlerimi ondan kaçırdım. Ona kötü olduğunu söylemiştim ve onun tıpkı şarkıdaki kız gibi olduğunu düşündüğümü biliyordu. Titrekçe elimi kulağına görütüp kulaklıklarımızı çıkardım ve "Uyuyacağım."d dedim. Öyle de yaptım.

Birkaç saat sonra yarıkaranlıkta gözlerimi açtığımda terden yapış yapış olmuş ve sıcaktan uyanmıştım. O serseri yanımdaydı ve ben bacaklarımı beline dolamıştım. Elleri kalçamın üzerindeydi benimkiler de onun çıplak göğsünde.

Yuh ya uyurken üstünü çıkarmış. Gözlerimi birkaç kez kırpıştırdıktan sonra bakışlarımı aşağıya kaydırdım. Sadece boxer'ıyla mı uyuyor? Eh, lanet olsun.

Elimi üstünden çekip yüzüne baktım. Kaşlarını çatmıştı. Kim uyurken bunu yapar ki? Hafifçe sırıttım, uyurken arınmış gibiydi, neredeyse masum bile görünüyordu.

Tedirginlikle dudağımı dişlerken pamaklarımı gece karası saçlarına uzattım ve yüzüne düşenleri geriye doğru çektim. Bir an için nefesim kesildi.

Birkaç saat önce ona sapık olduğunu söyleyip bağırmıştım ama asıl sapık benim iç sesimdi. Şu an bana neler fısıldıyor tahmin edemezsiniz..

Pencerenin önüne atılı kıyafetleri dikkatimi çekti. O geri uyanıp gece boyunca pencereden çetedekileri izlemiş olmalıydı. Yatmaya gelirken de pencereyi kapatmış olacak ki havasız kalmıştık.

Bacaklarımı da onunkilerden çekip nihayet aramızdaki teması sıfıra indirgerken gözlerimi yumdum.

Şu an bir erkekle yatıyordum. Aynı yatakta.

İlginçti ve fazlasıyla sıcak.

Gece gece ne kadar da çok düşünüyordum böyle?

Uyu Almira, dedim. Sabah olunca her şer biterdi değil mi? Güneş doğduğunda geceden kalma her şey biterdi.


**